Şarkıdan şarkıya senkronize olarak konuşma eylemini gerçekleştirme; modern iletişim kalıplarında günümüzün en gelişkin insan türünün gerçekleştirdiği bir eylem biçimidir. Bitkiden hayvana, hayvandan insana doğru gelişen bilinç insan sonrası
Nefertiri yola çıktığında karnında Luxor’dan kalma antik bir yaşam taşıyordu. Yolculuk başlamadan önce bitecek sandığında karnı şişiyordu. Karnındaki arketipler canlanıyordu. Göğsü pembeleşmişti. Güneş erildi, Ay dişildi. Doğu’ya yaptığı
Çok fazla insanın haberdar olmadığı bir sahilin kenarında ufku karşıma almış düşünüyordum. Arkamda sonradan sessizleşmiş bir orman, önümde bir derya, bir yandan da gözlerimi ufka dikmiş bir halde
Ben meselemi hiçe bıraktım.Oh! Oh!Artık bu dünyada tamamiyle rahatım.Oh! Oh!Kim isterse birlik olmak benimle,Katılsın şarkıma, tokuştursun kadehimle,Varalım şarap fıçısının dibine! Vaktiyle meselemi mala ve mülke bağladım.Oh! Oh!Bu yolda
Yağmur ÖZEN, Kendimden 27.11.2020 Yol, yolsuzluktu.. İlerledikçe var oldu.. Son ise yok! Sadece şu an.. Zamanı bırak ve Dans Et. Ait olmadığımız bedenlere hapsolmuş kayıp ruhlardık.. Önce anlamak
Wilhelm Reich’ın (1897-1957) hayatı, çalışmaları ve trajik sonu üzerine bir anma yazısı.
(Derlenip toparlanmıştır) Nietzsche – Böyle Buyurdu Zerdüşt Nietzsche – Güç İstenci Dostoyevski – Karamazov Kardeşler Jean-Paul Sartre – Varlık ve Hiçlik Heidegger – Varlık ve Zaman Ludwig Wittgenstein
Bir barda çalışıyorum. Gece hayatını seven insanları sarhoş etmek görevim. Kokteyllerimden zevk alınmasını ve kişinin ikinciyi hatta üçüncüsünü istemesini sağlamak asli amacım. Bir barın barında çalışıyorum yani. Öyle
Questions all in pieces on a psychoactively windy experience Célestine asks: for how longit is possible to see countably infinite gemstone trees in lapis lazuli? isn’t it a
Şehir, şehir ışıkları gözlerimizi alıyorGün, gün ışıkları aklımızı çeliyorŞimdi, şimdi kertenkele deliğinden çıkıyorHaiku, haikuZamanıdırSonunda içinden gelen Artık söyleyecek bir şeyi kalmayanlar için 1 hafta boyunca her gün sonunda,
Mide dolusu sessizlik, Çünkü ben bu şiiri kusarak yazdım Ağırlığın çöküntüsü Gelmeyen uyku, gitmeyen civan Ben bu şiiri sana yazdım Girmeyeyim diye rüyalarına Öykünmelerim seğiriyor yokluğunda Ödümü koparıyorsun
Özlemle açtım gözlerimi. Uykuyla uyanıklığın arasında tanımsızdım. Özlediğim bir hissi kucaklamak içindi yalnızca, uyanmak. İnsanın içinde bulunan serzenişlerden biriydi. Çekip gitme isteğiydi bu ve ben dayanamazdım. Düşünüp taşınmak
Copyright © 2026 – Academic’N Roll Cyber Project – 2013 – ∞
yoldaprojesi@proton.me