gömleğimi sarhoş bir şair gibi çıkarıp okuma gözlüğümü takıyorum, sonra masaya oturup kime söylesem üzüleceği şeyleri düşünmeye başlıyorum, gözlerimi diktiğim yeri görmeden dakikalarca pencereden dışarıyı
kıpkırmızı bir piyano düşüyor göğsüme, kağıtlardan, ağıtlardan ve ağızlardan çaldığım replikler var, bembeyaz bir ay ışığının tenini önerdiği dalgınlık, çiçek isimlerinden ve alınmış dikişlerden geliyorum,
seni bana dönüştürüyorum, buzun suya olan düşmanlığı kadar bir öfkeyle ve teslim alınıyorum yavaş yavaş odanın ortasında, karanlıkta oturmuş, buzun suya dönüşmesi gibi dönüşüyorum sana,
rica ediyorum kanserojen hüzünlerden bahsetmeyelim, altgeçitlerden ve üstgeçitlerden de öyle, esaslı okşandığımız anlardan konuşalım, kıvamı yoğun, esansı bayıltıcı ve uğruna tükendiğimiz şehvetlerden konuşalım, daha ötesi
mesela benden örnek verelim, tabur ve tabut kelimeleri neden bu kadar birbirine benzer, araba kaputlarına tokat vura vura bunu soruyorum bir kaç sarhoşluktur, insanın kendisini
kötü yalnızlıklar kıskançtır, emrivakiye açık, bencil ve asimetriktir, görünüşüne falan da özen gösterir, iyi yalnızlıklar ise geceleri çok geç saatlere kadar can çekişmez, huysuz ama
-sanırım gitmem gerekiyor, öfkeli ve acelecisin, ama ben kesinlikle öyle değilim, kalbini kırıp kırmadığımı bile anlayamıyorum kavgalarından, neyi anlatayım ya da neyi susmam gerek anlayamıyorum,
ertelenmiş bir ders veriyorum kendime, sabahın alnına bakıyorum, kornişler ve bütün satranç tahtaları aynıdır, sırtımda kısa özentileriyle merdiven yorgunlukları, çok güzel şarkılar eşliğinde yüzüne tükürdüğüm
yabani bir utancın pusuya düşürdüğü kavgalı uykular kelime toprağı avuçlayıp kendi suratına sürüyor sağlam bir tecrübe kazanıyor aramızdaki infilak karanlıkla kuruluyorsun saçlarını sınırında paramparça havaya
kalbi çokça kırılmış adamlar tanıdım, hepsi de bi yerden sonra aslında öyle birbirlerine benziyorlar ki, tıpkı ben, sert bir taş olmanın bazı dezavantajları da vardır,
içimdeki dinmesi gereken şu sınırsız yaratma arzusunun yarışı yatışınca hüzünlü bi şarkı açtım, ben hep hüzünlü şarkılar açarım, sanırım kafeslendiğim hayat bu şarkılarla susuyor kafamda,
saat.07:13 dün geceyi bach’la geçirdim demek ki, hala kafamda piyano resitallerinden bir dubstep çalıyor, hazır lafı açılmışken, neden artık çok sarhoş yattığım gecelerin sabahında erkenden
Copyright © 2025 – Academic’N Roll Cyber Project – 2013 – ∞
yoldaprojesi@proton.me